وبلاگ سابق میثم آزاد
۲
سوار ابرها
دوست دارم
با باد
بیایم بالای سقف خانه ات
ببارم
سرم هی دارد گیج میروم. گیج میخورم. بسته اندم به آمپول و قرص. دیگر حوصله ی این بخش شلوغ پر از دیوانه را ندارم. دیوانه از قفس پرید. با بازی جک نیکلسون!
▼
اشیای بی جان؟ از چه چیز صحبت میکنی؟ من که اینجا حتا یکی اش را هم ندیده ام. اگر جان نداشتند که مرده بودند. مثلن همین یخچال که تازه روشن شد. دارد میگوید اسم مرا توی نوشته ات بیاور. واقعن که بعضی ها چقدر عاشق شهرتند!
▼
پنجره بدهید. یک پنجره کافی ست.
▼
الآن خوابم نمی آید. نمی آیی به خوابم. تصویرت را نه. خودت را میخواهم. چرا نیست؟ چرا نیستی؟ نیست شده ای از جلوی چشم هام. هست باش. هستی باش. هستم هستی باش.
▼
ببین خدا دارد باران میبارد. چیزی شبیه خالی است سالن انتظار بیمارستان. چیزی شبیه معجزه است تو که فردا اینجا باشی... ثانیه شمار لعنتی زود باش هل بده دقیقه شمار را. زود باش دقیقه شمار لعنتی هل بده...
▼
جورابم را خواستم بپوشم. بوی بدی میداد. حالا بوی سیب میدهد. دارد روی شوفاژ خشک میشود.
▼
بیست سال و هفتاد و یک روز مثلن زندگی کرده ام. مثلن. گند زده ام به هر چی زندگی. حالم با گوش دادن این آهنگ نی هم خوب نمیشود.
▼
پا میشوم میروم دو دقیقه تلویزیون میبینم آنوقت می آیم یک ستون روزنامه میخوانم بعد میگیرم میخوابم بعد بلند میشوم راه میروم بعد...
▼
دیشب تختم تبدیل شدبه کشتی. به اتوبوس و به وسایل نقلیه ای که مرا به مرکز جهان میرساندند. صبح شد و تختم تبدیل شد به تخت.
▼
امروز ـ با همین که الآن آمد ـ هفتمین عطسه ای ست که نمرده ام. این یک مرخصی ست که بروم تعطیلات. گور پدر دفتر خاک خورده و شعر های تنهایی.
▼
دراز . خمیازه . انتظار . چیزهایی که دیگر نمیکشم. میخواهم بدوم.
يك ليوان چاي كنار ليوانم سرد ميشود. دوباره تنهاترم و حرف ميزنم با خودم: پـَلا! همه چيز با پنجاه درصد احتمال خوب است. حتا همين تازگي كه تنهاترم و تازگي ندارد. در پنجره يادم نيست نفس بكشم. من چشم هايم را لازم دارم. لطفن آنها را تيز كرده و برايم بفرستيد.
چاي حاضر است. اما كسي پيدا نميشود براي خوردن چاي. نميدانم كجاي نقشه. شايد توي يك دست لباس ساده و نسبتن شيك از كنارم رد شده اي. شايد توي اتوبوس كنارم نشسته اي. شايددر صف بانك پشت سرت ايستاده ام يا در پياده رو به تو تنه زده باشم. اما حالا تنها چاي خوردن با قندهاي مكعب مجازات من است. براي فراموش كردن فردا كه - پس كي؟ - مي آيي.
